Bio Nederlands

Van rode laarsjes tot dansschoenen

Bij zijn grootouders zag de toen net 4-jarige Bob de schaatsers over de Nieuwkoopse plassen voorbij komen. Zonder enige aarzeling stapte hij met zijn rode laarsjes het ijs op en legde zijn handen op de rug, nu moesten alleen de ijzers nog onder de schoenen gebonden worden! Die zomer werd er druk geoefend op de rolschaatsen, al was het in het gras, hij kwam vooruit!

In 1981 werd Bob ingeschreven bij de lokale ijsclub ‘Nut en Vermaak’ om elke zaterdag vanuit Leimuiden naar de ijsbaan in Leiden te gaan. De kleine Bob was niet meer van ‘t ijs te krijgen en aan het eind van de winter kon hij z'n eerste diploma schaatsvaardigheid in ontvangt nemen. Naast het voetballen en zwemmen was dit het leukste wat er was. De zaterdagen zaten vol met sport en wanneer het in de winter goed gevroren had, was hij ook niet van het natuurijs af te slaan. Alleen de schaatswedstrijden op TV weerhielden hem hiervan, maar elke start werd meegedaan: zou hier een sprinter bloeien?

In de strenge winter van 1985 maar vooral in 1986 wilde en kon Bob niet naar school want er was de hele dag schaatsen op TV. Geen slag werd gemist van de Elfstedentocht en hij ging gelijk met Evert van Bentum juichend over de streep. In die week reed Bob ook zijn eerste 10 km! Met de basisschool een tocht van 5 km over de Drecht naar het dorpje Bilderdam en weer 5 km terug naar de lokale natuurijsbaan. En daar kwam hij, tussen alleen vijf jaar oudere jongens, als eerste terug aan.

In 1987 stapte hij over van de 200 meter baan in Leiden naar de 400 meter baan in Haarlem en de opdrachten om 3 ronden diep te zitten waren een hele zware opgave zodat het smokkelen aan de ander zijde van de trainer heel normaal werd. Ook begon hij inmiddels zijn eerste wedstrijden te rijden. Daar viel hij niet erg op door de tijden maar wel door zijn nette techniek.

Na de eerste 1500 meter viel het de Haarlemse trainer Harry Prenen op dat hij dezelfde rondetijden bleef rijden waarop hij in 1991 besloot om de toen 14-jarige Bob in de baanselectie op te nemen. Bob had de smaak van het schaatsen inmiddels helemaal te pakken en hij kreeg zoveel ambities dat hij zelfs zijn geliefde voetbal hiervoor opgaf en begon met loop- en fietstrainingen. Zodra er een wedstrijd was, wilde hij die rijden. Zijn ouders reden dan ook geregeld 2x per zaterdag op en neer naar de Kennemerijsbaan in Haarlem. In februari ’92 debuteerde de Leimuidenaar op het Nederlands Kampioenschap bij de C- Junioren en werd daar verassend 7e (waarbij hij zelfs een 3de plek op de 1500 meter behaalde). Een maand later reed Bob in München zijn eerste 3km en dat leidde tot vele grote ogen van de aanwezigen. Hij bleef maar gelijke rondetijden rijden en verpulverde het baanrecord.

Herman Nota, gewestelijk trainer van de regio Noord-Holland/Utrecht, vond het dan ook de hoogste tijd om hem in de gewestelijke selectie op te nemen. In deze jaren verbeterde Bob het ene na het andere baanrecord op de 3 km. Op het NK-junioren kon er maar één ‘De Bob' op die 3 km verslaan en dat was omdat hij gevallen was! Zijn 3e plek in het algemeen klassement werd daardoor een sensationele prestatie. Dat de 500 meter nooit ‘zijn ding’ zou worden, werd toen al bevestigd want wanneer hij die goed had beheerst, had hij het jaar daarop de Nederlandse titel gepakt. Nu moest hij genoegen nemen met een 2e plaats en werd het door zijn overwinning op de 3 km duidelijk: Bob moest zich op de lange afstanden gaan richten want daar lag zijn kracht!

Met het oog op de komende afstandskampioenschappen zag Leen Pfrommer dan ook een ideaal lid voor zijn Jong-Oranje ploeg. In 1994 reed hij op zijn 18e verjaardag in Deventer zijn eerste echte 10km als kwalificatiewedstrijd voor de Nederlandse Kampioenschappen afstanden. Bij dit debuut noteerde hij een onvoorstelbare tijd van 14.53,70 (en dat zonder klapschaats!) en deze tijd zou alleen nog maar sneller worden. Nadat Bob in 1995 zijn eerste Nederlandse titel pakte mocht hij voor het eerst voor Nederland uitkomen bij het WK-junioren. Hij vond het geweldig en genoot van alles wat hem overkwam: al die deelnemers, de heerlijke buitenlucht in Finland en zelfs van de 35e plaats op de 500 meter! Bob wachtte geduldig zijn kansen af en na de 3 km stond hij ineens 3e in het algemeen klassement. Op de laatste dag was de 5 km en ook die wist hij met overmacht te winnen en door al deze resultaten werd op zondag aan het eind van de dag het rood-wit-blauw gehesen waarbij Bob luidkeels het Wilhelmus stond mee te zingen. Zijn eerste wereldtitel was een feit!

Nadat Pfrommer vertrok naar de sprinters werd Jan de Kok zijn trainer en dit leidde in Calgary tot een tweede wereldtitel bij de junioren en dat kwam tot stand door een Nederlands record op de 5km en zelfs een wereldrecord op de 3km. Na succesvolle NK-afstanden bedankte Bob voor de deelname aan het eerste WK afstanden in Hamar; “het seizoen was zo mooi genoeg geweest en er komen nog genoeg mogelijkheden”, was zijn uitleg...

Door bondscoach Henk Gemser verruilde Bob het Jong-Oranje voor de kernploeg en op 7 november 1996 reed hij in Berlijn zijn eerste Worldcup. In december bracht Henk een paar klapschaatsen mee voor de net 20-jarige Bob en alsof hij nooit anders had gedaan won Bob daar meteen 2 Worldcups mee en vervolgens een bronzen medaille bij zijn debuut op het WK-afstanden. De Olympische spelen waren een logische stap verder in zijn prille carrière. In Nagano stond hij bij de 5 km net naast het podium maar 8 dagen later was het podium bij de 10 km totaal rood-wit-blauw gekleurd en kreeg Bob de zilveren medaille omgehangen door Zijne Koninklijke Hoogheid, Kroonprins Willem Alexander.

De commerciële ploegen deden hun intrede en rondom Gianni Romme en Bob werd er een nieuwe ploeg opgezet en Team Spaar Select was een feit. Ingrid Haringa werd als trainer aangesteld en bij de WK dat jaar behaalde Bob de bronzen plak op de 5 km op de afstandskampioenschappen bij de senioren. Gianni Romme was in die tijd heer en meester op de 10 km en groot was de blijdschap bij Bob toen hij uitgerekend op dé belangrijkste wedstrijd van het jaar deze wereldtitel van Gianni kon afsnoepen waardoor hij trots op de hoogste trede van het podium stond. Ondanks deze successen werd Ingrid Haringa vervangen door Peter Mueller en werd de ploeg ook uitgebreid met een aantal sprinters.

Om Gianni definitief de baas te worden moest er wat gebeuren. Bob werd ingelijfd door de nieuw opgezette TVM-ploeg en samen met o.a. Rintje Ritsma en Gerard van Velde werd er onder leiding van Geert Kuiper en Jac Orie naar de Olympische Spelen in Salt Lake City toegewerkt. In deze voorbereidingen wist Bob ook nog een fantastische gouden 5 km op het WK afstanden te rijden. Alles liep volgens plan: de kwalificatiewedstrijden werden gewonnen en de vorm was er maar de mentale weerstand bleek te groot. Alsof hij dacht achteruit-rijdend te kunnen winnen, zo legde hij zijn kilometers af. Het hele land liet de tranen samen met Bob over de wangen lopen. Waarom had hij zijn lichaam niet onder controle, het liep niet ‘ik reed vanaf het begin te langzaam maar versnellen ging ook niet en het schaatsen werd werken.'

De aanbieding voor verlenging van zijn TVM-contract sloeg Bob af. ´Onze ploeg wordt overgenomen door de ploeg van Gerard Kemkers waar mijn concurrenten zitten. Daar ga ik niet in mee´, was Bob zijn beredenering. Deze beslissing had grote gevolgen en de regerend wereldkampioen besloot terug te gaan naar de basis om daar binnen het Gewest Zuid-Holland te trainen bij Wim den Elsen. In de avonduren trainen met de studenten en veel zelfstandig aan de slag. De gezelligheid en de gemotiveerde ploeg zorgde ervoor dat hij in maart zijn 3e wereldtitel behaalde en ‘de afgeschreven‘ De Jong bleef er rustig onder. Ondertussen rondde hij ook nog met succes zijn studie aan de MTS af en ging bij sponsor Metafoor aan het werk. In zijn avonduren wisten Wim en fysiotherapeut Theo Schrader hem zo voor te bereiden dat het Worldcup-klassement werd gewonnen! En in het verre Seoul werd nog een zilveren plak toegevoegd bij zijn WK collectie.

Na een onzekere zomer werd in september Team Telfort opgezet en het was een kleine ploeg waar Ingrid Paul de scepter zwaaide. De resultaten waren uitstekend via euitstekende lange afstanden bereikte hij op het WK allround naar een 7e plaats en Bob zijn prijzenkast werd in Inzell tijdens het WK afstanden weer aangevuld met een zilveren plak op de 5 km en een dag later met wederom een gouden plak op de dubbele afstand, de 10 km. En daarmee werd Bob de beste schaatser allertijden op de Wereldkampioenschappen afstanden.

De Olympische Spelen 2006 in Turijn, Italië kwamen eraan. Het voorseizoen was niet bepaald om vrolijk van te worden. De kwalificaties voor zijn derde Olympische Spelen werden dan ook maar op het nippertje gehaald. Zijn beste race sinds tijden leverde hem een Olympische 6e plaats op de 5 km op en het vertrouwen begon weer wat te groeien. Bob trok zijn plan en ging zich voorbereiden op de 10 km in een bergdorpje boven Bolzano. Geheel fris en vol vertrouwen begon hij in Turijn aan zijn 10 km en hield dat zo lang vol dat hij bij 13.01.57 de finish passeerde. In rit 4 had hij de lat onwaarschijnlijk hoog gelegd voor al zijn tegenstanders. Rit na rit werd door Bob zorgvuldig in de gaten gehouden en bij de laatste rit wist hij dat hij in ieder geval op het podium bij de Olympische Spelen zou staan. Bij de laatste rit steeg de spanning tot ongekende hoogte en toen Chad Hedrick en Carl Verheijen de finish nog niet gehaald hadden, zakte Bob op het middenterrein al van vreugde in elkaar: zijn gouden race, welke eigenlijk vier jaar eerder gepland stond, was dan in Turijn toch gelukt! Met de medaille om zijn nek kon hij niet meer stil blijven staan op het podium. Olympic Winner 2006: Bob de Jong, The Netherlands, schalde door de ijstempel. Dat waren de mooiste woorden die hij ooit gehoord had!

Nog voordat de champagneglazen leeg waren, werd Bob bedankt door Team Telfort. En nu? Er was contact met Bart Schouten om naar Amerika te gaan dus zou dat de nieuwe weg gaan worden? Maar Bart kwam naar Duitsland als bondscoach van het Duitse team en Bob werd met open armen ontvangen om daar zijn training onder leiding van Bart te continueren. Maar eerst stond er nog een leuke afleiding op het programma: meedoen aan Peking Express! Een onvergetelijke ervaring en een fantastische reis samen met teamgenoot Bas Westerweel. Direct daarna vertrok hij naar Berlijn en moest hij op zoek naar een appartement. Daarna werden de gevolgen van de intensiviteit en impact van deze reis pas duidelijk. De hele opbouw was weg en hij moest weer van voor af aan beginnen. De vele negatieve reacties die Bob ontving over zijn deelname aan Peking Express wuifde hij in één klap weg: dit had hij nooit van zijn leven willen missen en naast schaatsen moet er ook nog geleefd worden! Typisch Bob! Dat niet iedereen het vertrouwen in Bob kwijt was bleek wel doordat hij namens Veilig Verkeer Nederland tot ambassadeur van de bekend BOB-campagne benoemd werd.

Voor zijn vrije april maand in 2007 was Bob voornemens ervoor te zorgen dat hij zich daarna helemaal topfit in Berlijn kon melden. Hij werd gevraagd om aan Dancing With The Stars mee te doen en na beraad besloot hij het aangename met het aangename te gaan combineren! En ‘leven’ en ‘sporten’, dat was een geheel andere opzet dan Peking Express! Nooit geweten dat dansen zo intensief zou zijn maar helemaal nooit geweten dat Bob zo fanatiek met dansen zou worden. Hij had te smaak helemaal te pakken en samen met zijn professionele danspartner Euvgenia Parakhina dansten zij tot en met de kwartfinale. Met tranen nam hij afscheid van deze geweldige tijd en nog nooit begon de held uit Turijn zo fit aan het seizoen, 2% vet minder en een basisconditie in mei was er één om van te dromen. Waar dansen dus al niet goed voor is!

Hij zette zijn woorden om in daden en direct aan het begin van het seizoen startte hij met een persoonlijk record op de 5 km. Toen hij ook nog eens verschillende podiumplaatsen tijdens de World cups behaalde, bleek dat hij terug was op zijn hoge oude niveau. Niks afgeschreven, Bob was back! Bob had alle kwalificaties voor de WK op de 10 km ruimschoots behaald maar moest desondanks, door onduidelijk omschreven regels, de geschillencommissie inschakelen om zijn WK-deelname af te dwingen. Gelukkig niet tevergeefs want hij kreeg het gelijk aan zijn kant. Geen tijd te verliezen, op naar het WK afstanden in Nagano! Het scheelde overigens ook maar een haartje of hij had zich ook voor de 5 km gekwalificeerd. Tijdens de laatste kwalificatie voor de 5 km was hij goed op weg naar alweer een podiumplek totdat op 1000m voor de eindstreep zijn schaats in het ijs bleef hangen. Bob beleefde zijn 2e valpartij ooit op een wedstrijd, alleen was dit wel op een heel ongelukkig moment. Hij kon zich nu echter volledig op de 10 km concentreren en zijn gang naar de geschillencommissie en alle spanning die dit met zich meebracht, bleek niet voor niets te zijn geweest: het wereldkampioenschap in Nagano leverde zijn 14e WK medaille op (brons)!

In november 2008 rijdt Bob het baanrecord in Moskou aan flarden en duikt voor het eerst op de 10 km onder de 13 minuten. Hij weet zich zonder problemen te plaatsen voor de WK in Richmond voor de 5 en de 10 km. Op de 5 km staat hij net naast het podium maar wel met een mooie 4e plaats. Op de 10 km behaalt hij echter zijn 15e WK medaille met een bronzen plak!

Het verblijf in Berlijn bevalt Bob goed; het is een prachtige locatie om te trainen en te wonen terwijl hij zich heerlijk kan ontspannen en geniet van de historie van het voormalige DDR. Dromen werden kapot gemaakt maar uiteindelijk werden er velen verwezenlijkt. ‘The road to Vancouver is started in Berlin'!

Reisdoel was goud in Vancouver, het goud werd niet behaald maar de reis was een onvergetelijke. Het brons op z’n Olympische spelen. Het rijtje compleet, Goud Zilver Brons op één afstand! alleen Knut Johanson (1956-1968) deed hem dat voor. Met een Koreaan bovenaan en een Rus op 2 een bijzonder podium . Op de route naar het Olympische goud zat één drempel en die heeft een vlekkeloze route in de weg gestaan. Ondanks een overbelasting in de rug toch een medaille kunnen winnen.

Na Vancouver werd er nagedacht over een volgend leven, zonder schaatsen. Maar dat lukte niet het zit veel te diep. Een uitdaging in de marathon en afbouwen op het langebaan, terug keren bij Jillert Anema (eerder Fysiotherapeut in periode TVM) maar nu als trainer. Het BAM marathon team was juist die andere route die nodig was voor een carrière vervolg.

De overgang naar het Marathon verliep erg goed en hij begon met het NK afstanden meteen als favoriet, deze status heeft hij het hele jaar vast gehouden en een ongekend seizoen 10-11 gedraaid. Enkele marathon gereden en zelf een serie op natuurijs,. Mooie herinneringen aan onze parkoers verkenning van het echt Elf-steden parkoers maar het hoogte punt tijdens het WK afstanden in Inzell !! Doppelt Welt meister !!! met ongekende tijden.

In Juni 2011 kreeg Bob de fel begeerde Oscar Mathissen Award toegekend van de jury van Oslo Skating Club, deze "schaats Oscar" wordt jaarlijks aan één schaatser/ster met een uitzonderlijke prestaties uitgereikt. In Nederland werd hij wel genomineerd als sportman van het jaar maar tot grote verrassing van vele niet gekozen.

Naast alle trainingen had hij een baan bij de BAM als stadion ontwikkelaar aangenomen om werkervaring en een nieuwe uitdaging te zoeken. Hij richt zich vooral op de mogelijke nieuwe ijstempel in Nederland, maar de voetbal stadion gaan sneller in de ontwikkeling. Ondanks alle nieuwe uitdagingen rijdt hij in de winter weer naar de overwinningen, zelfs nadat hij de hele week op natuurijs reed, en laat afreisde naar Hamer, kon niemand hem aan in de word cup zege afhouden.

Zijn vorm werd pas echt duidelijk toen in Heerenveen het WK gehouden werd. Ondanks de extreme hoge druk van 1040Hpa wist hij ver onder de 13 min te blijven en z’n 7e wereld titel te winnen. (en op de 5km zilver).

Seizoen 12-13 starten met prima ritten reed hij de eerste serie World Cup’s uitstekend , Het EK allround was hij als stayer zomaar reserve, In Januari reed hij harder dan ooit in Inzell tijdens de World Cup en in Erfurt won hij de World Cup 10km. In het eindklassement stelde hij de 2e plek veilig.

Op het WK afstanden 2013 in Soshi wist hij zijn 20e WK Afstanden medaille te winnen op de 10km, zelf was Bob er niet erg blij ermee “ik heb een kans op een wereld titel laten liggen hier, een bronzen plak is een toevoeging aan me verzameling, niet meer dan dat ”

De voorbereiding op de 5e olympische spelen werden in dezelfde omstandigheden gedraaid, in november verbeterd hij zijn 5km tijd.  Mist op 3 tiende de 5km maar zonder zorgen voor de 10km. Na de olympische 5km (was reserve)  vertrekt hij voor 3 dagen naar het olympische dorp in de bergen. Een onrustige en slechte rit levert nog wel een bronzen medaille op.

Voor 14-15 ligt de focus op de WK in Heerenveen, in semi professionele ploeg wint hij de World cup in Seoul. De WK kwalificatie wordt ontsiert door een discutabele diskwalificatie en kost hem zijn plek. Het overal worldcup ranking eindigt hij op plek 3.

Op 26 juni 2015 maakt hij bekent nog 1 winter te schaatsen, ondanks dat hij volop geniet van de sport beseft hij dat er ook nog andere uitdagingen klaar liggen. Een week later vertrek hij naar Canada om met de nationale ploeg onder leiding van Bart Schouten gaat trainen. 4 maanden in Calgary en de focus op schaatsen houden, “in Nederland ben ik veel aan t reizen naar veel leuke dingen nu kan ik de focus op trainen leggen” nog enkele wedstrijden, wereld record of wereld-uurrecord?   Het moet wel een mooi afscheid worden als actief schaatser.